حسن ظن به دیگران

حسن ظن در اصل خوش گمانی به خدا و خلق خدا و تنظیم اعمال و افکار بر مبنای آن است. نشانه و علامت حسن ظن سلامت و پاکی قلب و دل، زنده بودن روح ایمان، پذیرفتن مطلب با تأمل و تدبر و داشتن قضاوت عادلانه است. خوش باوری و حسن ظن نشانه سلامت نفس و صفای روح است. افرادی که دارای باطن پاک هستند، غالباً به ذهن آنان به جز خیر و نیکی خطور نمی کند. خوش باوری و خوش بینی از موهبت های بزرگ الهی است. انسان باید بداند خلیفه الله و مسجود ملائکه و دارای استعداد کمال بی نهایت است و این حالت نوعی مثبت گرایی و تحرک برای استفاده از امکانات را برای انسان فراهم می کند و علاج بسیاری از افسردگی ها و مشکلات است. برای خوش بینی مراتبی وجود دارد این که: هم کار طرف مقابل را خوب دیدن و هم او را خوب دانستن. کار فرد را بد دانستن ولی خود او را خوب دانستن. گاهی نه فرد را خوب می دانیم و نه کار او را ولی خود ما سعی می کنیم او را انسان خوبی بدانیم.گاهی خود فرد را خوب نمی دانیم اما عمل او را خوب می دانیم.حسن ظن آثاری دارد مانند: ایجاد نشاط و سلامت دل، حسن روابط اجتماعی، بزرگ دیدن دیگران، مانع شدن از اختلافات خانوادگی و اجتماعی، ایجاد زمینه تعاون و تفاهم اجتماعی و گروهی،... و مهم تر این که محبت به خدا را در دل آدمی تقویت نموده و همه اینها راهی به سوی بهشت است. آدمی زمانی که به دیگران حسن ظن دارد، بیهوده افکار خود را مشغول کارها و رفتار آن ها نمی کند و خوب می داند که هر چه خدا بخواهد همان خواهد شد و در تمام کارها بر خداوند توکل می کند.